La France | Iedereen bleef maar eten

Vorige week was ik in Frankrijk in een dorpje in the middle of nowhere, genaamd Courgé. Ik kon van de Franse cultuur (letterlijk) proeven en verbleef bij familie van mijn vriend. Alles in Frankrijk draait om eten, eten, eten… en ik ben zelf best een moeilijke eter.

Ik lust weinig en snoep veel tussendoortjes waardoor mijn porties bij het avondeten eerder aan de kleine kant zijn. Maar daar was de voorbije week dus geen sprake van, want ik moest bij mijn ‘toekomstige schoonfamilie’ natuurlijk wel een beetje indruk proberen te maken. Niets is zo irritant als ondankbare kinderen dus zo wilde ik alvast zeker niet overkomen. Ik at overdag zo weinig mogelijk snacks om dan ’s avonds genoeg honger te hebben om een gemiddelde Franse portie op te krijgen.

Ik had geluk. De eerste dagen verliepen vlot. Wonder boven wonder lustte ik alles wat er geserveerd werd en kon ik lekker meesmullen. Alleen voor de Franse kazen na het eten moest ik passen. In het midden van de week gingen we op de middag op restaurant. YES! Mijn verwachtingen waren een kleine brasserie zoals we er in België veel kennen waar de gerechten variëren van steak friet tot spaghetti bolognaise. Omdat het dus middag was, was ik van plan iets ‘licht’ te eten want zo vroeg op de dag heb ik nooit grote honger, zeker niet als ik de avond ervoor een, naar mijn gewoonte, grote portie op had.

We kwamen aan in het restaurant, wat al mijn verwachtingen overtrof. Het was geen brasserie maar een echt Frans restaurant. Ik wachtte even af wat de rest aan tafel zou nemen nadat we de kaart hadden gekregen (waar uiteraard geen spaghetti op stond). We waren met een groot deel van de familie daar, ik schat een veertiental mensen. Bijna iedereen ging voor ‘le menu du chef’, een driegangenmenu. Oh non. Paniek. Ik zag in mijn ooghoek de ober al naderen om de bestellingen op te nemen en ik had enkel nog maar de voorgerechten vertaald. Begrijp me niet verkeerd, het restaurant had fantastische gerechten maar als je al een hele week jezelf een beetje over-eet, heb je ook gewoon geen honger. Dus ik besloot om enkel een hoofdgerecht te nemen en het voorgerecht te skippen. Uiteindelijk kreeg ik toch nog een voorgerecht ‘à déguster’ om niet zonder iets aan tafel te zitten terwijl de rest al at. Dank u Meneer de ober.

Dan kwam de hoofdplat, het zag er lekker uit. Ik denk dat ik een soort van steak had, vier dikke frieten en Provençaalse groenten. Dit was het enige wat ik kon vertalen en waarvan ik zeker was dat ik het zou lusten.  Op het eten viel natuurlijk niets aan te merken. Ik kreeg het bijna op maar moest toch een klein stukje vlees en wat groenten laten liggen voordat ik me zou ziek-eten. Gelukkig kon ik wat ik niet op kreeg doorschuiven naar mijn vriend. Zo moest ik toch niets laten liggen 🙂  *oef*.

Het was blijkbaar de bedoeling om bij de eerste bestelling ook al een dessert te bestellen, wat ik dus  gelukkig niet wist. Ik had geen dessert en gelukkig maar, want ik weet niet waar ik dat nog had moeten steken. Ik keek rondom mij en iedereen bleef maar eten. Tot op de kruimel had iedereen zijn voor-, hoofd- en nagerecht verorberd. Nu denk je waarschijnlijk dat deze mensen ofwel reuzen waren, ofwel vrij gezet maar neen. Gewoon allemaal normale, gezonde mensen. Waar het eten heenging, blijft voor mij een groot vraagteken.

Ik had, hoewel ik dus enkel één groot hoofdgerecht en een ‘à déguster’ had gehad toch een beetje last van mijn maag na het eten. Na het restaurant bezochten we een kerk in de buurt. Prachtige kerk met een mooi verhaal maar dat terzijde. We waren ondertussen drie uur verder en keerden terug naar Courgé. Ik wist gewoon dat het voor mij genoeg was geweest voor die dag. Ik kon geen eten meer zien of ruiken. Maar we zaten nog geen vijf minuten in de auto en daar was het al:

“On mange quoi ce soir?”

Advertisements