Wat als je plots lijsttrekker wordt van een politieke partij?

Even recapituleren. Ongeveer drie maanden geleden hield Paars, een samengestelde lijst van de Piratenpartij en Volt, een lijsttrekkersvergadering. Beide partijen bundelden de krachten om hun lijst vol te krijgen.

Er was een probleem. Ze vonden niet genoeg vrouwelijke leden die zich kandidaat wilden stellen voor de lijst. Mijn vriend wilde graag op de lijst staan en was, net zoals de andere mannelijke kandidaten, intensief op zoek naar geëngageerde vrouwen die de lijst wilden vervolledigen. Even ter verduidelijking: een lijst moet gevormd worden met evenveel mannen als vrouwen. Hoe meer vrouwen, hoe meer mannelijke leden op de lijst konden staan.

Maar tevergeefs. Tegen 1 september, de dag van de lijstvormingsvergadering, hadden ze nog maar één of twee vrouwelijke kandidaten. Dus mijn vriend smeekte mij. ‘Alsjeblieft, je zal ergens onderaan de lijst staan, het zal niet opvallen,…’ Ik studeer journalistiek dus ik wilde absoluut niet uitkomen voor mijn politieke kleur. Laat staan op een lijst verschijnen van een partij, waarvan ik de leden enkel ken van het occasioneel pintje op woensdag op de Pirate Drink.

Ik ging mee naar de vergadering en daar beslissen of ik me kandidaat zou stellen. Ik kwam een kwartier te laat. In de zaal zaten een twintigtal mannen. Geen enkele vrouw te bespeuren… Iedereen was druk bezig hun programmapunten te verdedigen. Ik mengde me in de discussie. Ik haalde aan dat niemand iets ondernam voor onderwijs en jongeren, terwijl jongeren volgens mij hun doelgroep zijn.

Het moment was er.  De stemming begon. Er was nog één andere vrouwelijke kandidaat, niet aanwezig weliswaar. Ze deed enkel mee, net zoals ik, omdat haar vriend op de lijst wilde staan. Haar voorwaarde was dezelfde als de mijne: ze zou zo ver mogelijk onderaan staan. Met twee vrouwen in the running, was er plaats voor drie mannen.

  1. Man
  2. Vrouw
  3. Man
  4. Vrouw
  5. Man

De stemming begon. Alle mannelijke kandidaten hielden een vurig pleidooi. Mijn pleidooi beperkte zich tot: “Op mij hoef je niet te stemmen want ik kom gewoon de vrouwelijke tweede plek opvullen”. Voor plaats 1, 3 en 5 moest nog wel gestemd worden. Zelfs met nul stemmen zou ik op plaats 2 komen.

De stemmen werden geteld. Oh, help! Ik stond plots op de eerste plaats. Wat nu? Ik was lijsttrekker. Ik behaalde zelfs meer stemmen dan mijn vriend. Haha. In eerste instantie vond ik dit hilarisch. Eén vergadering en één politieke discussie later en ik was democratisch verkozen tot lijsttrekker.  Grappig.

Maar dan drong het langzaam tot mij door. Ik was lijsttrekker van een politieke partij. Mijn naam voor alle Antwerpenaren op een lijst, debatten, interviews,… Ik zag mijn carrière als journalist al in rook opgaan.

In paniek belde ik mijn mama. Als mijn papa zou ontdekken dat ik op de lijst stond van de PIRATENPARTIJ, zou hij iets krijgen.

Maar eind goed al goed. De mannen op plaats 6 en 7, begonnen een intensieve zoektocht naar andere vrouwen. Met succes. De Lijst groeide dankzij de nieuwe vrouwelijke aanwinsten. Opgelucht trok ik mijn kandidatuur in zonder de toekomst van Lijst Paars in gevaar te brengen.

Tot zover mijn politieke carrière.

Advertisements