About. Voor mij al direct de moeilijkste pagina om op te vullen. Want wat valt er over mij te vertellen?

Ik zal kort de naam van mijn ‘blog’ toelichten. “Ik weet dat ik niets weet”. Wijze woorden die jammergenoeg niet door mezelf  zijn bedacht maar wel door de Griekse filosoof Socrates. Ik neem dit als thema voor mijn blog omdat ik inderdaad niets weet. Ik weet zelfs nog niet waarover deze blog juist zal gaan.

Eén thema kiezen, zit er al niet in. Ik interesseer me in meer dan één thema. Ja, waarschijnlijk iedereen dus het lijkt me ook logischer om over alles en iedereen te schrijven want ik neem aan dat dat hetgene is wat mensen willen lezen? (Suggesties zijn altijd welkom.)

Ik zal ook iets over mezelf schrijven. Mijn naam is Laurence, (vrouwelijk want veel mensen lijken mijn naam te verwarren met Laurens wat je duidelijk anders schrijft maar dat terzijde). Ik ben 20 jaar. Ik studeer journalistiek aan de AP Hogeschool. Ik heb al twee jaar van mijn studiecarrière verspild in de verkeerde richtingen.

Na één jaar ‘Toegepaste Economische Wetenschappen”* te hebben ‘gestudeerd’ aan de Universiteit Antwerpen, heb ik vooral de leuke cafés leren kennen en mijn lever waarschijnlijk onomkeerbaar beschadigd en een deel van mijn hersencellen verloren. De beste quote van dat jaar was toch wel : “Ik heb geen vakantie nodig! School is zo leuk!”, wanneer je naar nog geen 10% van de lessen gaat, voor geen enkel vak studeert en elke nacht tussen 2u en 6u in de ochtend thuiskomt, heb je inderdaad geen vakantie nodig.

Na dat jaar, amper drie vakken te hebben gehaald, is er iets in mij omgeslagen. Op deze manier ging ik er niet geraken. Waar wilde ik eigelijk geraken? Misschien is dit wel het punt waarop ik eindelijk een beetje volwassen ben geworden. Eindelijk maakte ik een plan. Een plan op lange termijn, een doel. Ik ging dierenarts worden, geld verdienen en met dat geld prachtige documentaires maken over wildlife en de wereld rondreizen. Deze keuze was meer voor de hand liggend voor mijn omgeving omdat ik al sinds een jonge leeftijd geobsedeerd ben door dieren.

Alweer liep dit plan niet echt van een leien dakje hoewel ik naar alle lessen ging, dagelijks studeerde, de cafés en de Thé Dansants liet voor wat het was. Bij de eerste examenperiode haalde ik de helft van de vakken. Teleurgesteld en uitgeput van de lange nachten (studeren weliswaar), begon ik toch nog vol goede moed aan het tweede semester. Nog eens een tegenslag. Weer de helft van de vakken. De zomer zag er alles behalve leuk uit. Na een weekje recup te hebben genomen, begon ik direct terug te studeren voor de herexamens want ik moest en zou in het tweede jaar geraken.

Dan sloeg het noodlot toe. Midden juli besefte ik dat ik me voor de herexamens moest inschrijven. Ik herinnerde me dit van vorig jaar. Uiteraard hadden we hier ook tientallen mails over gekregen maar het idee om deze ook in de vakantie af en toe te lezen, was nog niet tot me doorgedrongen. Tot overmaat van ramp kwam ik erachter dat ik één dag te laat was.

Paniek. Wat nu? Ik had in een lange tijd niet zoveel tranen meer gelaten. Tientallen mails gestuurd, naar alle mogelijk bevoegde instanties gebeld en een studiebegeleidster om hulp gevraagd maar het was te laat. Ik kon onmogelijk mijn herexamens nog meedoen.

Ik moest een nieuw doel stellen. Een nieuw plan maken. Weeral. Opnieuw iets kiezen was moeilijk. Ik had mijn doel gesteld, hard gewerkt, mijn best gedaan en weer gefaald. Wat als ik nu weer een foute keuze maakte? Zoveel kansen had ik niet meer want het studiepuntensysteem zou me beletten om nog een jaar naar de vaantjes te laten gaan. Je krijgt uiteraard niet oneindig veel kansen.

Ik koos Journalistiek. Tijdens het jaar waarin ik TEW* studeerde, zat ik eens ‘s nachts beschonken in een taxi. Ik vraag me altijd af waarom mensen taxichauffeur worden en als ik een glaasje teveel op heb, kan ik mezelf dan ook niet bedwingen om deze mensen lastig te vallen met tientallen vragen over hun beroep, hun privéleven en hun mening over maatschappelijke problemen. Eén van de mannen waarmee ik een grappig gesprek heb gehad, zei toen plots: ‘Jij zou een goede journaliste kunnen worden!’ Wel, ik zou deze wijze man graag bedanken om dat idee in mijn hoofd  in te prenten.

Wat ik dus nu over mezelf kan vertellen, is dat ik nog steeds niet veel weet maar wel veel wil bijleren. Ik heb alvast geleerd om meermaals per dag mijn mails te lezen. Dat is toch al een begin. Wijsheid komt met de jaren dus geef me nog een beetje tijd.

(november 2017)

Advertisements